ترجمه: این ایات,پند و تذکریست. پس هر کس که(سعادت و حسن عاقبت)

بخواهد, راهی به سوی خدای خود پیش گیرد. 

 داریم از اصالتمان دور می شویم                                                            

در این حصار غمزده محصور می شویم

ما را چه جای فخر که از خاک بوده ا یم                                                       

مارا چه جای کبر که مغرور می شویم

ماییم ابروی خدا ناسلامتی                                                                             

   اما همیشه وصله ی ناجور میشویم 

باور نمی کنیم که داریم  می رویم                                                                  

   باور نمی کنیم که محشور میشویم 

باور نمی کنیم ولی واقعیت است                                                                    

        داریم از اصالتمان دور میشویم

                                                                                               (شاعر این شعر مشخص نیست.)